اللهم الغفر لی الذنوب التی تحبس الدعا

مردی بود عابد و همیشه با خدای خویش راز و نیاز مینمود و داد اللّه اللّه داشت.

روزی شیطان بر او ظاهر شد و وی را وسوسه کرد و به او گفت:

ای مرد، این همه که تو گفتی اللّه اللّه، سحرها از خواب خوش خویش گذشتی و بلند شدی و با این سوز و درد هی گفتی:

(اللّه اللّه اللّه)

آخر یک مرتبه شد که تو لبیک بشنوی؟

تو اگر در خانه هر کس رفته بودی و این اندازه ناله کرده بودی، لااقل یک مرتبه جوابت را داده بودند.

این مرد دید ظاهرا حرفی است منطقی!

و لذا در او مؤثر افتاد و از آن به بعد دهانش بسته شد و دیگر اللّه اللّه نمیگفت

در عالم رویا هاتفی به او گفت:

تو چرا مناجات خودت را ترک کردی؟

پاسخ داد:

من میبینم این همه مناجات که میکنم و این همه درد و سوزی که دارم یک مرتبه نشد در جواب من لبیک گفته شود.

هاتف گفت: ولی من از طرف خدا مأمورم که جواب تو را بدهم.

گفت همان اللّه تو لبیک ماست

آن نیاز و سوز و دردت پیک ماست

 یعنی همان درد و سوز و عشق و شوقی که ما در دل تو قرار دادیم این خودش لبیک ماست!

برای همین مولا علی (ع ) در دعای کمیل عرض می کند:

اللهم اغفر لی الذنوب التی تحبس الدعا

خدایا آن گناهانی که سبب می شود دعا کردن من حبس شود گناهانی که سبب میشود درد دعا کردن و درد مناجات نمودن از من گرفته شود، خدایا آن گناهانم را بیامرز.

این است که میگویند برای انسان هم دعا مطلوب است و هم وسیله یعنی برای استجابت نیست

دعا اگر هم استجابت نشود، استجابت شده

پس خودش مطلوب است.

حکایت ها و هدایت ها در آثار شهید مطهری